خروج بی قید و شرط تمام نیرو های خارجی از کشور، ترتیب دادن یک آتش بس دایمی، آزادسازی تمام زندانیان از هر جانب و تشکیل یک حکومت موقت برای یک سال از جمله شرایط گلبدین حکمتیار برای مذاکره با حکومت عنوان شده است

گلبدین حکمتیار یکی از سه رهبر مخالفین گفته که حاضر است با حکومت افغانستان و ایالات متحده امریکا مذاکره کند، مشروط بر این که تمام نیرو های خارجی از کشور خارج شوند.

در این گزارش امده است که شخصی که خود را سخنگوی حکمتیار معرفی کرده ؛ اظهار داشته است که آقای حکمتیار تنها به شرط خروج تمام نیروهای خارجی از کشور حاضر به مذاکره خواهد بود.

ولی الله که خود را سخنگوی حزب اسلامی می خواند در تماس با فرانس پرس گفته است، ما در هر جا و هر مرحله برای مذاکره حاضر هستیم. اما ایالات متحده امریکا یک جنگ را بالای ما تحمیل کرده و ما جز دفاع از کشور خود انتخاب دیگری نداریم.

زبیر صدیقی یک شخص دیگر که او هم خود را سخنگوی گلبدین حکمتیار معرفی کرده ؛ پنج شرط را برای مذاکرات صلح با حکومت افغانستان پیشنهاد کرده است.

تمام نیرو های خارجی بدون کدام قید و شرط باید افغانستان را ترک کنند، یک آتش بس دایمی نافذ گردد، تمام زندانیان از هر جانب آزاد شوند و یک حکومت موقت برای یک سال اداره امور را به دست بگیرد. این اداره موقت باید در مدت یک سال انتخابات را بر گزار کند.

در همین حال جنرال میخاییل فلین، آمر استخبارات نیرو های امریکایی در کشور در این راستا گفته است، علاوه بر جدا کردن صفوف طالب ها از میدان جنگ، این گونه لحن آشتی جویانه می تواند مشروعیت حکومت کرزی را بالا ببرد.

این اظهارات در حالی بیان می شود که رییس جمهور کرزی طی یک استراتژی جدید عنوان کرده است که صفوف پایین تر مخالفین از رهبران آنها با دادن کار و پول از هم جدا شوند.

نمایش مذاکره با طالبان زمانی راه اندازی شده است که طالبان سلطه شان را در بسیاری از نقاط جنوب کشور قایم نموده اند و می کوشند تا این سیطره را به هر کجای دیگر افغانستان توسعه بدهند.

درچنين شرایطی آیا طالبان به اين معامله تن در خواهند داد؟ پاسخ به اين پرسش آسان است و آن نه است. طالبان اکنون آن لشکر متواری و فراری نیستند که کسی بخواهد برآنها معاهده صلح را بقبولاند. از لحاظ منطق نیز این راهکار مناسب نیست.

هم دولت و هم خارجی ها در وقت مناسبی به این معامله رجوع نموده اند. وقت آن گذشته است که بتوان طالبان را وادار کرد تا به مذاکره حاضر شوند. این در حالی است که در افغانستان روحیه اعتماد میان مردم و دولت متزلزل شده است و بیم آن می رود که این شکاف عمیقتر شود.

در چنین اوضاع و احوالی فرا خواندن طالبان برای مذاکره تلاشی است که از سوی بیرونی ها دیکته مى شود و یک پدیده افغانی نیست. به باور تحلیلگران در کشور، خارجی هایی که می کوشند ناکامی های نظامی خودرا در راه شکست دادن طالبان پوشیده نگه دارند حالا دم از مذاکره با طالبان می زنند و در این راستا میان طالبان، خط فاصلی کشيده اند که در دو سوی آن طالبان تند و میانه روی قرار دارند.

این تقسیم بندی نیز در خور دقت و تأمل است.واقعیت این است که در میان طالبان میانه روی وجود ندارد وهمه آنها ازیک قماش اند و می کوشند نظام تازه افغانستان با نظام دلخواهشان که همانا امارت اسلامی است جاگزین شود.

طالبان هیچ گاهی حاضر به مذاکره نخواهند شد زیرا آنها برمبنای یک تفکر خاص حرکت می کنند و دراین راه تابع قوانین و نظامنامه خاص خود هستند. طالبان دراصل حکومت افغانستان را طرفی براى مذاکره نمی شناسند ما نمی دانیم که دولت با این وصف چگونه دم از مذاکره با طالبان مى زند.