اکنون متاسفانه دولت بریتانیا به صورت خواسته و یا ناخواسته سخنگوی طالبان شده است و جناب وزیر خارجه آن کشور همان حرف هایی را می زند که ملاعمر می خواهد

در حالیکه کنفرانس لندن با اشتراک دهها کشور و سازمان بین المللی و هیات افغانی برگزار می شود، دیوید ملیبند، وزیر خارجه بریتانیا به کمیته روابط خارجی سنای امریکا گفته است که رهبری طالبان اهداف مشابه با اهداف القاعده بویژه گسترش خشونت و جهاد به سطح جهانی ندارند.

هرچند وزیر خارجه بریتانیا در ادامه سخنانش گفته است که منظور او از این گفته ها، ایجاد یک نوع تفکیک مغشوش میان طالبان و القاعده نیست زیرا طالبان در جریان حاکمیتشان فضای حمایتی برای القاعده فراهم کردند اما به گفته میلیبند اکثر اعضای پایین رتبه و میانه طالبان میتوانند در این شمار به حساب بیایند.

آنچه که این سخنان را جالب توجه می سازد این است که دولت بریتانیا به صورت یکباره و ناگهانی، گویی معجزه ای رخ داده باشد، به این نتیجه میرسد که گویا طالبان اهداف مشابه با القاعده ندارند.

این موضع گیری متاسفانه همان موضعی است که طالبان نیز خودشان بیان می کنند و تلاش می کنند که با تاکید بیشتر بر آن، میان خود و القاعده تفکیک
ایجاد نمایند.

چنانچه ملاعمر، رهبر فراری طالبان نیز تلاش فراوان کرده بود که میان طالبان و القاعده تفکیک ایجاد کند و به نوعی از آنجا به کسانیکه نگران سیاستهای طالبان هستند، اطمینان دهد که آنها از سیاستهای گذشته فاصله گرفته اند.

روزنامه هشت صبح ادامه داده است که اکنون متاسفانه دولت بریتانیا به صورت خواسته و یا ناخواسته سخنگوی طالبان شده است و جناب وزیر خارجه آن
کشور همان حرف هایی را می زند که ملاعمر می خواهد.

ممکن است برای بریتانیا موضوع مصالحه با طالبان یک امر جدی و اساسی تلقی شود، برای حکومت افغانستان نیز این مساله بسیار جدی است اما تلاشهایی از این دست که درصدد ایجاد تفکیک میان طالبان و القاعده است، کوششی است در جهت کاهش حساسیت افکار عامه در مورد طالبان و هموار ساختن زمینه ورود و پیوستن آن گروه به دولت افغانستان.

بعید نیست که اگر اینگونه تلاشها ادامه بیابد ما روزی شاهد انکار تمامی جنایات و اقدامهای تروریستی طالبان از سوی یک کشور خارجی باشیم که بگوید مثلا این طالبان نبودند که حملات انتحاری و تروریستی انجام می دادند.

در این که دولت افغانستان و حامیان بین المللیش موضوع مصالحه و مذاکره با تمامی جناحهای درگیر را در افغانستان باید به یکی از اولویتهایشان به منظور تامین ثبات و صلح، مبدل کنند، حرفی نیست اما مشکل قضیه در این جاست که تلاش برای مصالحه و مذاکره با طالبان نباید منجر به مغشوش کردن افکار عامه شود و جنایات و اقدام های تروریستی این گروه به طاق نسیان گذاشته شود.

اکنون دولت افغانستان شدیدا با بحران فقدان عدالت مواجه است، در ذهنیت و افکار دولتمردان افغان، عدالت را جایگاهی نیست.

مذاکره با طالبان باید در یک چارچوپ شفاف، روشن و مبنی بر ارزشهای عدالت انجام شود و نباید این امر منجر به فراموشی و انکار جنایات طالبان و دیگر گروههای جنایتکار گردد.

در این صورت صلح و ثباتی که ممکن است در پی مصالحه با طالبان ایجاد گردد، قابل قبول تر و پایدارتر خواهد بود و به ایجاد یک وضعیت آبرومند منجر خواهد شد، در غیر آن صلحی که با عدم رعایت عدالت ایجاد گردد، نتیجه اش آشفته بازاری است که ما همین اکنون با آن دست و پنجه نرم می کنیم.