برخی کارشناسان این تشویش را دارند که تزریق میلیونها دالر به قریه هایی در جنوب که طالبان در آن حاکم هستند،میتواند بصورت ناعادلانه به اقوام پشتون استفاده برساند و به کسانیکه علیه دولت می جنگند، پاداش محسوب شود

استراتژی کرزی در مورد مصالحه با طالبان، تشویشهای قومی و نهادهای حقوقی داخلی را برانگیخته است.

مقاومتهای سیاسی در افغانستان علیه طرح رئیس جمهور کرزی برای ختم جنگ از طریق مذاکره با رهبران طالب در حـال افزایش است. این طرح به مخالفین، وعده های پروژه های انکشافی و اشتغال را می دهد تا آنها به پروسه صلح جلب شوند.

سه دهه جنگ در افغانستان این اجماع را بوجود آورده است که جنگ نمی تواند پایان بخش بحران افغانستان باشد اما چنین مخالفت زودهنگامی علیه مصالحه با مخالفین، مسیر را برای کرزی دشوار ساخته است درحالیکه وی اولویت ارشد خود را در دوره دوم ریاست جمهوریش به این امر اختصاص داده است.

برخی کارشناسان این تشویش را دارند که تزریق میلیونها دالر به قریه هایی در جنوب که طالبان در آن حاکم هستند، میتواند بصورت ناعادلانه به اقوام پشتون استفاده برساند و به کسانیکه علیه دولت می جنگند، پاداش محسوب شود.

روزنامه آرمان ملی ادامه داده است که برخی دیگر هراس دارند که چنین پول دادن به رهبری طالبان میتواند عقب نشینی از حقوق زنان محسوب شود.

در عین حال، مقامات اسبق طالبان می گویند که بدون تغییر در پالیسی امریکا، فرماندهان آنها احتمالا با دولتی که امریکا حامیش است مذاکره نکنند.

گرچه، مقامات امریکایی اظهار کرده اند که از این اقدام کرزی به کلی حمایت می کنند هر دو دولت از روشی که پیش گرفته اند موافق نیستند.

مقامات امریکایی ترجیح می دهند که تا بر جنگجویان رده پایین تمرکز کنند ضمن آنکه امیدوارند که سى هزار نظامی اضافی می تواند طالبان را در یک موقف ضعیف مذاکره قرار دهد.

از طرف دیگر، دولت کرزی اصرار دارد که باید به رهبری نهضت اسلام گرایان دست يابد.

اقلیتهای قومی تشویش دارند که پول جامعه جهانی برای جذب طالبان عمدتا آن مناطق پشتون نشین را فایده میرساند که شورش در آنجا بدترین و وخیم ترین حالتش را دارد.

طالبان در بیانیه هایی که پخش نموده اند پیشبینی هر گونه مذاکره ای را مشروط به خروج نظامیان خارجی کرده اند.

اعضای پیشین طالبان این طرحها را سیاسی عنوان کرده و گفته اند که اقدامات نمایشی این چنین نمی تواند رهبری طالبان را بر سر میز مذاکره بکشاند.