Share/Save/Bookmark

کد مطلب :83685
تاریخ انتشار : سه شنبه 26 حوت 1399 ساعت : 09:16:00

چه آسان ما را به اين كشور به آن كشور مي كشانند

براي خودمان دلم مي سوزد كه چه آسان ما را به اين كشور به آن كشور مي كشانند و ما هم چه آسان مي رويم. دولت و طالبان تا هنوز دست بدست يك يا چند خارجي مي رود.

در ميدان افغانستان بازيگران ها گاهي حمله مي آورند، گاه پاس هاي توپ را گاه كوتاه (شارت) گاهي دراز(لانگ) انجام مي دهند، در اين بازي همه تهاجمي اندر صرف دولت افغانستان دفاعي بازي مي كند، و ريفري ها نيز از اين بازي خسته اند و در انتظار ٩٠ دقيقه آخر جمع وقت هاي اضافي اند تا اشپلاق (ويسل) زنند و بازي را خاتمه دهند و از ميدان فرار كنند، كوج هاي تيم يعني همان مربي ها در پي تاكتيك جديد براي تيم هايشان در ميدان اند.

روسيه ميزبان گروپ ٣+١ در ٢٨ حوت است، پاكستان با ياري چين وارد اين قاعده شده و نشان داد كه قضيه افغانستان نمي شود بدون اين كشور حل چه كه حتی اميدواري به حل نيز نمي شود، (باري نواز شريف صدراعظم پاكستان و طراح نابود كننده قواي مسلح افغانستان كه افتخار تاريخي پاكستان و خودش مي داند، بي پرده گفتم: پاكستان موقعيت تاريخي خود را در قبال افغانستان مي دانند، بدون پاكستان صلح در افغانستان نا ممكن است)

تا هنوز همه در اين انديشه و نگراني اند آيا جنرال هاي پاكستاني كه قدرت مارشالي را به نمايش مي گذارند، تمايل اندك به صلح در افغانستان دارند و يا نه.
حالا مي گريم دلم تنگ است؛ براي آنكه در قضيه افغانستان دو طرف درگير اصلي دولت افغانستان و طالبان هردو مانند مهمان دعوت شده اند و سه قدرت بزرگ امريكا و روسيه و چين بر علاوه پاكستان بر ما و دشواري هاي ما حرف مي زنند كه به يقين مي توانم ادعا كنم حرف هاي از استراتژي اين كشور ها است؛ چيزي را كه ما تا هنوز به اطلاع نداريم و تعاريف از منافع ملي آنان به قيمت از دست دادن منافع ملي ما است و چه آسان براي منافع ملي آنان چون ستون هاي پنجم خواهيم رزميد و دو دستي منافع ملي خودمان را به آنان پيشكش خواهيم كرد (ولي نگراني اين است كه آيا اين ها نمايندگان ملت افغانستان اند و يا نماينده هاي گروپ جنگي كه هرچه سال با هم مي جنگند و مردم را با منابع بين هم تقسيم مي كنند؛ (با وجوديكه مي دانم از ملت شدن تا هنوز فاصله هاي زيادي داريم.)

در اين كنفرانس دو كرسي براي دولت افغانستان و دو كرسي براي شوراي صلح اختصاص داده شد، (خارجي تعين مي كند كه ها از كجا بيايند، خوشحال شدم كه از شهرداری ها هم چيزي را دعوت نكردند) عجيب ديپلوماسي بكار مي رود در درون طرف جمهوريت كه دولت در مذاكرات دوحه به آن ياد مي شود درد با قشنگي يك زهر مي ريزند و دولت و شوراي صلح را از هم جدا مي سازند و طرف جمهوريت بدو پارچه جدا پذير تجزيه مي شود و تعجب آور تر اينكه ما خوشحالم دولت اعلاميه مي دهد و شوراي سپاس مي كند، عملا در اين كنفرانس دولت صرف دو كرسي در اختيار دارد در حاليكه طالبان پنج كرسي و شوراي عالي دو كرسي.
گردهم آيي روسيه تكميل كننده پروسه صلح خوانده شده كه بازيگران بركس پا پيش مانده اند.

هند نگران از حضور چين و پاكستان در اين كنفرانس بدون حضور هند است؛ موجوديت هند مي توانست رفيق قابل اعتماد را براي دولت افغانستان بسازد ولي حالا دولت بايد تنها به رينگ برود، روسيه امريكا و چين و پاكستان از دولت عبوري مشاركتي دفاع مي كند و سبب آن هم در اين عوامل نهفته است.
١- سريع شدن شكست امريكا در افغانستان و انتقام شكست در همين رنگ از جانب روسيه.
٢- تبديل افغانستان مانند يك كنفدراسيون پاكستاني كه در استراتژي پاكستان جاي خاص دارد؛ ايجاد دولت كه هرگز با هند در مقابل پاكستان قرار نخواهد گرفت.
٣- بيرون رفتن از افغانستان و عمل كردن زخم افغانستان از بدن امريكا و جانشين كردن طالبان كه به مراتب از دولت افغانستان نگران كننده تر براي ايران خواهد بود.
٤- تكرار سال ١٣٧١ و استقرار نظام اسلامي طالبان از جانب طالبان و بار ديگر بيرق سفيد امارت اسلامي گرچه به ظاهر امارت خوانده نشوند.
٥- دفاع از آنچه داريم با وجود كاستي ها از جانب دولت و جلوگيري از تطبيق استراتژي پاكستان و تكرار حادثه سقوط دولت داكتر نجيب الله.

دوست دارم كه بگويم كنفرانس مسكو منتج به چيز هاي مثبت و منفي نخواهد شد و اين كنفرانس خنثي خواهد بود، نتيجه اين كنفرانس در كنفرانس استانبول كه در ماه مارچ داير مي شود كماكان تبارز مي كند آنگاه كه در عامل ديگر بازي وارد ميدان مي شوند، هندوستان و ايران.

براي خودمان دلم مي سوزد كه چه آسان ما را به اين كشور به آن كشور مي كشانند و ما هم چه آسان مي رويم. دولت و طالبان تا هنوز دست بدست يك يا چند خارجي مي رود.

چه خوب بود اگر كنفرانس صلح را در داخل كشور داير مي كرديم، قصر تپه پغمان و خواب در هوتل انتركانتينانتال با ميزباني ملل متحد؛ يك كيف بي نظير را ايجاد خواهد كرد.
قصر چهل ستون، باغ بابر، مهمانخانه كاپيسا و يا قلعه اختيار الدين و يا... جنگلات نورستان و يا در آريوب پكتيا.

اين كنفرانس براي طالبان و دولت زمان آن را ميسر مي كرد تا داخل مردم روند و نظر مردم را در مورد صلح و در مورد خود بدانند و درجه محبوبيت خود را پيمايش كنند.
به مساجد بروند و ببينند كه حرف ها از چه قرار است.
يا در نورستان و بدخشان و هرات و پكتيا و قندهار....
اين امر مي توانست علاوه از آنكه نان حلال نوش جان كنند براي مردم با موجوديت خودشان براي چند روز آرامش بياورند و اگر مسوول انفجار ها نيستند با مردم درد مشترك را حس كنند.

باور دارم براي طالبان خوشايند خواهد بود براي اينكه در زمان امارت كابل و شهر هاي دبگر چيزي ديگري بود.
كابل هرات و بدخشان و پكتيا و قندهار و نورستان و باميان و شهر هاي ديگر بهترين جايگاه براي چنين كنفرانس ها است.
هيچ كنفرانس در مورد يك كشور در خارج از آن كشور جنگ زده و داراي مشكل سياسي كامياب نبوده أست.
تجربه تاجكستان مي تواند نمونه باشد.

عشق آباد
سید مسعود


  

• اخبار مرتبط:

• نظر شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط خبرگزاری افغان ايرکا در وب سایت منتشر خواهد شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی و پشتو یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد