علت توهین مقامات آمریکایی به مردم ایران

در دولت ترامپ هر زمان که سیاست‌های آمریکا در قبال ایران به نتیجه مطلوب کاخ سفید نرسیده، بخشی از مقامات آمریکایی به ویژه رییس‌جمهور آمریکا به جای پذیرش ناکامی، زبان تهدید و توهین را در پیش گرفته‌اند. این رفتار را می‌توان در تازه‌ترین اظهارات برخی مقام‌های آمریکایی نیز مشاهده کرد.

اظهارات جی‌دی ونس درباره اینکه در صورت سقوط نظام ایران «94 میلیون تروریست» راهی اروپا و آمریکا خواهند شد، در کنار سخنان دونالد ترامپ که مردم ایران را با عباراتی همچون «شرورترین انسان‌های روی زمین» یا دارای «فرهنگ بدوی» توصیف کرده، نمونه‌هایی از همین ادبیات توهین آمیز است؛ ادبیاتی که نه متوجه یک دولت، بلکه متوجه یک ملت با پیشینه‌ای چند هزار ساله است.

این در حالی است که چنین مواضعی معمولاً در مقاطعی مطرح می‌شود که واشنگتن در تحقق اهداف خود علیه ایران با چالش روبه‌رو شده است.

از ناکامی سیاست فشار حداکثری گرفته تا شکست در تغییر رفتار ایران از مسیر تحریم و تهدید، همگی باعث شده برخی سیاستمداران آمریکایی به جای بازنگری در سیاست‌های خود، عصبانیتشان را با توهین به مردم ایران بروز دهند.

این نوع ادبیات بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، بیانگر نوعی واکنش عصبی و هیجانی و ضعف در برابر ناکامی‌های سیاسی مقابل ایران است.

هنگامی که ابزارهای فشار نتیجه مطلوب را به همراه نمی‌آورد، توهین به ملت ایران به ابزاری برای تخلیه این ناکامی تبدیل می‌شود.

از سوی دیگر، رفتار مردم ایران در بزنگاه‌های تاریخی، تصویری متفاوت از آنچه برخی سیاستمداران آمریکایی ترسیم می‌کنند، ارائه داده است.

در جریان جنگ تحمیلی اخیر، بسیاری از ایرانیانی که در خارج از کشور و از جمله ترکیه حضور داشتند، با وجود مخاطرات امنیتی، سفر خود را نیمه‌تمام گذاشته و برای حضور در کنار خانواده و کشورشان به ایران بازگشتند؛ رفتاری که با ادعای فرار جمعی ایرانیان یا تصویرسازی از آنان به عنوان مردمی هراسان و بی‌هویت، فاصله‌ای آشکار دارد و باعث تحسین ملت ایران توسط مردم و رسانه‌های ترکیه شد.

در طول دهه‌های گذشته نیز همبستگی مردم ایران در مقاطع حساس، از دوران دفاع مقدس تا حوادث و بحران‌های مختلف، بارها مورد توجه ناظران خارجی قرار گرفته است.

بسیاری از تحلیلگران، انسجام اجتماعی و حس تعلق ملی ایرانیان را یکی از مهم‌ترین عوامل ناکامی پروژه‌های فشار خارجی علیه ایران می‌دانند.

بر همین اساس، بسیاری معتقدند توهین به مردم ایران نه از موضع برتری، بلکه از سر استیصال سیاسی و ناتوانی در تحقق اهدافی است که سال‌ها برای آن هزینه شده است.

ملتی که در برابر فشار، تحریم و تهدید ایستادگی کرده، طبیعتاً به جای تغییر رفتار، به نماد شکست محاسبات طراحان این فشارها تبدیل می‌شود و همین مسئله، عصبانیت برخی سیاستمداران آمریکایی را دوچندان می‌کند.

فارغ از اختلافات سیاسی میان دولت‌ها، توهین به یک ملت نه کمکی به حل اختلافات می‌کند و نه با اصول شناخته‌شده دیپلماسی سازگار است. آنچه از این اظهارات باقی می‌ماند، بیش از هر چیز تصویری از ادبیاتی است که در زمان ناکامی، به جای استدلال، مسیر تحقیر و توهین را انتخاب می‌کند؛ مسیری که از نگاه بسیاری، بیش از آنکه ملت ایران را تخریب کند، بیانگر درماندگی سیاسی گویندگان آن است.